Logo biura

Infolinia Urzędu 606-950-000

Infolinia Urzędu 606-950-000

Godło białoczarny orzeł

PREZES
URZĘDU OCHRONY
DANYCH OSOBOWYCH

Warszawa, dnia 23 kwietnia 2020 r.

DECYZJA

ZKE.440.65.2019

Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz na podstawie art. 160 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 roku (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.), w związku z art. 6 ust. 1 lit. c) oraz lit. f) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2), w związku z art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 4 i 5ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 2357 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi Pani A. B. przetwarzanie jej danych osobowych przez I. S.A. oraz ich udostępnienie B. S.A. oraz Z, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych

odmawia uwzględnienia wniosku

Uzasadnienie

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (aktualnie Urząd Ochrony Danych Osobowych) wpłynęła skarga Pani A. B. (zwaną dalej także: „Skarżącą”), na przetwarzanie jej danych osobowych przez I. S.A., zwany dalej również „Bankiem” oraz ich udostępnienie na rzecz B. S.A., zwanego także: „B.”, oraz na rzecz Z., zwanego także: „Z”.

Skarżąca wskazała, że Bank przetwarza bez podstawy prawnej jej dane osobowe w zakresie dotyczącym następujących umów: […]; […]; […], pomimo całkowitej spłaty zobowiązań wynikających z ww. umów. Ponadto, Skarżąca wskazuje, że Bank nie zrealizował wobec niej obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 25 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.), zwanej dalej „ustawa o ochronie danych osobowych z 1997 r.”.

Skarżąca w treści skargi wniosła o:

  1. Zaktualizowanie do stanu faktycznego danych dotyczących zobowiązań wynikających z ww. umów, a więc przeniesienia ich do sekcji statystycznej B. oraz usunięcia wpisu z bazy A prowadzonej przez Z.
  2. Zrealizowania wobec Skarżącej obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił następujący stan faktyczny:

1. Umowy dotyczące rachunków o nr: […], […], […] dotyczą Pani A. B., jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: S., (zwaną dalej także: „Przedsiębiorcą”).

2. Dnia […] lutego 2007 r. Przedsiębiorca działający pod nazwą S. zawarł z Bankiem „umowę […] nr […]. Rachunek ten został zamknięty […] marca 2017 r.

3. W dniu […] września 2008 r. Przedsiębiorca zawarł „umowę […]” na kwotę […]. W związku z brakiem spłaty ww. zobowiązania, został utworzony rachunek nr […] służący ewidencji niespłaconego limitu. Zobowiązanie wynikające z tej umowy zostało spłacone […] października 2014 r.

4. W dniu […] września 2007 r. Przedsiębiorca zawarł z Bankiem „umowę […]” na kwotę […]. W związku z brakiem spłaty zobowiązania, został utworzony rachunek nr […] służący ewidencji niespłaconej karty. Umowa została wypowiedziana […] listopada 2013 r., zaś zobowiązanie zostało spłacone […] października 2014 r.

5. W związku z posiadanymi przez Przedsiębiorcę produktami kredytowymi, Bank na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 2357 ze zm.), dalej także „Prawo bankowe”, przekazywał dane Przedsiębiorcy cyklicznie (raz w miesiącu) do B.

6. Bank przekazywał do B. dane osobowe Przedsiębiorcy także poprzez bezpośrednie zapytane do B. na podstawie złożonych przez Przedsiębiorcę wniosków, tj. […] września 2007 r. o kartę kredytową i […] września 2008 r. o linię kredytową.

7. Bank ze względu na brak spłaty zadłużenia na podstawie art. 105a ust. 3 ustawy Prawo bankowe, […] czerwca 2013 r. przekazał dane Przedsiębiorcy do Z. […] Rejestru A.

8. Z. obecnie nie przetwarza w systemie A jakichkolwiek danych osobowych Skarżącej. Natomiast, B. przetwarza obecnie dane osobowe Skarżącej pochodzące wyłącznie z zapytań złożonych przez I. S.A. w bazie informacji o zapytaniach B. Baza ta nie obejmuje zapytań w zakresie ww. umów.

9. Rachunki dotyczące ww. umów mają obecnie status rachunku zamkniętego i dane Skarżącej są  przetwarzane na podstawie art. 105a ust. 4 ustawy Prawo bankowe, tj. do celów stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013.

10. Bank – zgodnie z jego wyjaśnieniami złożonymi w niniejszym postępowaniu […] kwietnia 2017 r. zrealizował wobec Skarżącej obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r. (dowód w aktach sprawy).

Po przeanalizowani zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych stwierdza, co następuje.

Z dniem 25 maja 2018 r. w życie weszły przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781), zwanej dalej także: „ustawa o ochronie danych osobowych z 2018 r.”.

W myśl art. 160 ust. 1-3 ustawy o ochronie danych osobowych z 2018, postępowania prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone są przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych z 1997, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.). Jednocześnie, czynności dokonane w postępowaniach, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych z 2018 r., pozostają skuteczne.

Od dnia 25 maja 2018 r. zastosowanie ma również rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2), zwane dalej „Rozporządzeniem 2016/679”.

Stosownie do art. 57 ust. 1 Rozporządzenia 2016/679, bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy tego rozporządzenia, każdy organ nadzorczy na swoim terytorium monitoruje i egzekwuje stosowanie tego rozporządzenia (lit. a) oraz rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą, lub przez umocowany przez nią – zgodnie z art. 80 Rozporządzeniem 2016/679 – podmiot, organizację lub zrzeszenie, w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg i w rozsądnym terminie informuje skarżącego o postępach i wynikach tych postępowań (lit. f).

W tym miejscu wskazać należy, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wydając decyzję administracyjną zobowiązany jest do rozstrzygania w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. Jak podnosi doktryna „organ administracji publicznej ocenia stan faktyczny sprawy według chwili wydania decyzji administracyjnej. Reguła ta odnosi się także do oceny stanu prawnego sprawy, co oznacza, że organ administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną na podstawie przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania (…). Rozstrzyganie w postępowaniu administracyjnym polega na zastosowaniu obowiązującego prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W ten sposób organ administracji publicznej realizuje cel postępowania administracyjnego, jakim jest urzeczywistnienie obowiązującej normy prawnej w zakresie stosunków administracyjno-prawnych, gdy stosunki te tego wymagają” (Komentarz do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Lex., el/2012). Również Naczelny Sąd Administracyjny – w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 761/07 stwierdził, iż cyt.: „badając bowiem legalność przetwarzania danych osobowych, GIODO ma obowiązek ustalenia, czy na datę wydawania rozstrzygnięcia w sprawie dane konkretnego podmiotu są przetwarzane oraz czy czynione to jest w sposób zgodny z prawem”.

Rozporządzenie 2016/679 stanowi przepisy o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz przepisy o swobodnym przepływie danych osobowych oraz chroni podstawowe prawa i wolności osób fizycznych, w szczególności ich prawo do ochrony danych osobowych (art. 1 ust 1 i 2 rozporządzenia 2016/679). Odpowiednio regulował tę kwestię art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r. W świetle przepisów powołanego aktu prawnego, przetwarzanie danych osobowych jest uprawnione, gdy spełniona zostanie którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 (uprzednio art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r.). Przesłanki te odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych wymienionych w art. 4 pkt 2 rozporządzenia 2016/679 (uprzednio art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r.), w tym w szczególności do ich udostępnienia. Warunki te są także względem siebie równoprawne, co oznacza, że dla legalności procesu przetwarzania danych wystarczające jest spełnienie jednej z nich.

Aktem prawnym szczegółowo regulującym kwestie przetwarzania danych osobowych klientów banków jest przede wszystkim ustawa Prawo bankowe. Dlatego też ocena przetwarzania danych osobowych Skarżącego w związku z łączącą go z Bankiem umową powinna być dokonywana w powiązaniu z przepisami tej ustawy.

Odnosząc się, zatem, do żądania Skarżącej w przedmiocie kwestii stwierdzenia legalności dokonywanego aktualnie przetwarzania danych jej danych osobowych zarówno przez Bank, jak i B. oraz Z., wskazać należy, że dane osobowe Skarżącej zostały przekazane przez Bank do B. i Z. w zakresie informacji stanowiących tajemnicę bankową zgodnie z art. 105 ust. 4 Prawa bankowego. Zgodnie z tym przepisem, banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania: bankom – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013; innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń; instytucjom kredytowym – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim; instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim – na zasadzie wzajemności, informacji stanowiących odpowiednio tajemnicę bankową oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 tej ustawy, i analizy ryzyka kredytowego.

Jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych, Bank przetwarza aktualnie dane osobowe Skarżącej wynikające z następujących umów: umów: […]; […]; […], wyłącznie w celu stosowania wewnętrznych metod statystycznych, do czego uprawniony jest na podstawie art. 105a ust. 4 Prawa bankowego. Ponadto, Z. obecnie nie przetwarza w systemie A jakichkolwiek danych osobowych Skarżącej a B. nie przetwarza danych Skarżącej w zakresie ww. umów.

Natomiast, zgodnie z wyjaśnieniami Banku złożonymi w niniejszym postępowaniu (pismo z […] kwietnia 2017 r.) Bank zrealizował wobec Skarżącej obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r. (dowód w aktach sprawy).

Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należało, że nie zaistniała żadna przesłanka do wydania przez Prezesa UODO decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem, dlatego też nie jest uzasadnione wydanie przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jakiegokolwiek z nakazów, o których mowa w art. 58 Rozporządzenia 2016/679.

W tym stanie faktycznym i prawnym Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnął, jak w sentencji.

Na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji przysługuje stronie prawo do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie. Jeżeli strona nie chce skorzystać z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ma prawo do wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej stronie. Skargę wnosi się za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (adres: ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa). Wpis od skargi wynosi 200 złotych. Strona ma prawo ubiegania się o prawo pomocy, w tym zwolnienie od kosztów sądowych.

Jednakże w związku z obowiązującym w dniu wydania decyzji stanem epidemii, zgodnie z art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), bieg tego terminu aktualnie nie rozpocznie się; zacznie on biec w dniu następującym po ostatnim dniu obowiązywania stanu epidemii lub następującego po nim bezpośrednio ewentualnego stanu zagrożenia epidemicznego.

2021-02-10 Metadane artykułu
Podmiot udostępniający: Departament Kar i Egzekucji
Wytworzył informację: Jan Nowak 2020-04-23
Wprowadził‚ informację: Anna Pachla 2021-02-10 14:18:59
Ostatnio modyfikował: Edyta Madziar 2021-03-18 13:25:16